| اسطوره پدید آمدن جشن سده |
|
|
|
آتش عشق و مهر و دوستی جشن سده  اردشیر خورشیدیان - ایرانیان باستان و زرتشتیان امروز، به مناسبت های گوناگون تاریخی ، ملی ، طبیعی و دینی ، جشن هایی را در درازای سال برپا میدارند.
و کوشش دارند که دراین آیین ها ، از تاریخ ده هزارساله و فرهنگ و الا وتمدن کم نظیر ایران زمین ، سخن رانند و بر دانش وآگاهی خود بیافزایند و بابرگزاری برنامه های شاد و آموزنده ،بر همازوری کوشند و برشادی ها ی راستین بیافزایند. زرتشتیان به 9 اصل دین خود که عبارتست از : 1- باور به اهورامزدا خدای یکتا و بی همتا . 2- باور به پیامبری اشوزرتشت . 3- باور به بقای روح و جهان مینوی . 4- باور به راستی «اشا» . 5- باور به برابری همه انسان ها . 6- باور به هفت امشاسپندان . 7- باور به داد ودهش (گاهان بار) . 8- باور به سپنته بودن چهار آخشیج . 9 - باور به فرشکرد(تازه کردن جهان ) . به شدت پای بند بوده و آرمان دراند که همانند پیامبرشان اشوزرتشت که دریسنا ... بند ... گاتاها کتاب آسمانی زرتشتیان میفرماید « از زمره کسانی باشند که مردم را به سوی راستی و نیکی و جهان ر ا بسوی ّآبادانی و پیشرفت رهنمون میباشند.». واژه جشن پارسی از ریشه « یسن » به معنی ستایش خدا سرچشمه گرفته است ، به باورایرانیان شادی کردن معقول و اندیشمندانه، نوعی ستایش به درگاه خداوند بی نیاز می باشد . جشن سده نیز که در سدمین روز زمستان بزرگ که از اول آبان آغاز می شود، به مناسبت کشف و مهار آتش توسط هوشنگ شاه ، پادشاه پیشدادی می باشد ازباستانی ترین جشن های ایرانیان است . چرا که یکی از مهمترین کشفیات بشر آتش بو ده است که در سیر تکامل و پیشرفت مادی ومینوی بشر تاثیر بسیار گذارده است . کشف و مهار آتش و ساخت آتشکده ها موجب شد که مردم توانایی یابند که ازآتشکده آتش گرفته و شب خود را روشن کنند و زیست مکان های خود را گرم نمایند وبه پخت غذا به پردازند و آرام آرام به کشف فلزات و صنعت دست پا بند و... بعدها اختراع کبریت و وسائل گوناگون بر افروختن آتش ، به این توانایی بشر افزود ، به گونه ای که امروزه، کمتر چیزی را میتوانیم درپیرامون خود بیابیم که در یکی از مراحل تولید ، از شکم آتش نگذشته باشد . با ظهور اشوزرتشت ، درانجمن مغان ، این حقیقت کشف شد ، که درجهان حداقل پنج نوع آتش وجود دارد ، که چهار نوع آن یعنی آتش های «برزی سونگ» ، «وهوفریان » ،«اوروازیشت » ، « خرونو (فره) » مینوی وتنها آتش «برزی سونگ » که آتش که مادی است و ازهیزم درست میشود،آتشی گیتوی می باشد . شایسته است که همه انسان ها این پنج نوع آتش را بشناسند وازآنها بدرستی پاسداری کرده و دردل وروح فروزان نگاه دارند . زرتشتیان کوشش دارند که در آتشکده ها ، همه این پنج نوع آتش را درکنار یکدیگر نگاه دارند . در مدارس و کتابخانه وسالن اجتماعات و مکان های برگزاری مراسم و غیره که درپیرامون آدریان درست میشود ، آتش های گوناگون مینوی ، دانش و خرد وهمازوری و هم پیوندی آموخته میشود وآتش آدریان درکنار سه آخشیج دیگر آب و باد (هوا) وخاک قرارمی گیرد . دردین زرتشتی ، آتش نماد« اشا » (راستی وپاکی وعشق اهورایی ) است و درباورایرانیان امروزی نیز آتش نماد ـ ـ« عشق به خداوند و تمام آفریده ها ی او » می باشد. اما اسطوره پدید آمدن جشن سده از دیدگاه خانم پورفاضل را بشنویم : سده جشن این مرز وبوم کهن - ز هوشنگ وآتش بگوید سخن حکایت چنین است دردفتران - بماند ز گفتار نام آوران به شهنامه آن نامه خسروی - خرد نامه کشور مینوی برون رفت هوشنگ روزی به دشت - پی آهوی خوش خرامی گذشت به ره دید ماری بخفته به خاک - سیه پیکر و زشت و بس خوفناک به نیروی بازو، یکی سنگ سخت - بزد برسرمار برگشته بخت به سهو آمد آن سنگ برسنگ سرد - رمید ازمیان مار و برتاخت مرد برآمد شراری زجفت دو سنگ - چو چشمان مار براستاد جنگ به خشکید ه خاری ، فروزه فتاد - وزان بوته ها شعله ور شد به باد زپیدایی آتش ازسنگ ومار - هزاران سده تاکنون شد به بار اهورامزدا شیدان شید یا نورالانوار ، همان فروغ مینوی است که مایه زندگی و سرچشمه حیات وشادابی و سازندگی می باشد . پرستش سوی (قبله ) زرتشتیان نور می باشد . وهرگز آتش نبوده ونمی باشد . هرگز دیده نشده که اگر فردی زرتشتی وارد شهری شود از همکیش خود بپرسد که آتشکده شهر کدام سو قراردارد تا قبله سوی خود قرار دهد. زرتشتیان فقط دردرون آدریان که آتش نیاکانی باضافه 16 آتش صنوف گوناگون از قبیل مسگر و آهنگر ونانوا و غیره را در خود جای داده و حکم پرچم آیینی را برای زرتشتیان دارد ، روبروی آتش می ایستند و اهورامزدا را ستایش می کنند و می آموزند که چون آتش مقدس هموراه بسوی بالا بروند و پلیدی ها را درخود به سوزانند و دیگران را نور وگرما بخشند . و به گفته های پیامبر خویش عمل کنند که « انسانی بیاندیشند . ملی کار کنند و زرتشتی زندگی نمایند. » و هرگز منافع زرتشتیان را به منافع ملی و منافع میهن را به منافع انسانی مقدم نه دانند ونه شمرند . زرتشتیان دربرابر اخگر فروزان آتش می ایستند و بادست های برافراشته اهورامزدا راستایش کرده و آرزومی نمایند که : آتش عشق و مهر و دوستی ، که ازفروع بیکران اهورامزدا می باشد و در دل و روح همه انسان ها نهاده شده و به زندگی گرما می بخشد و شادمانی و خوشبختی به بارمی نشاند، روز به روز فروزان تر گردد، تا «اشویی» (راستی وپاکی وعشق اهورایی )، جای « دورگ »( دروغ وفریب و کین وآز ) را درجهان فراگیرشود . بیاری اهورامزدا. شب است و جشن سده . خرمنی ازآتش سرخ به گرد شعله تو مرد وزن زپیر و جوان به پای کوبی وخنیاگری چنا ن سرمست به کوش چرخ می رسانند غریو شادی بخش تو نیز شعله شو و برکش زبانه بزداغم . بیافزا شادی درآ که آتش سوزان جشن امشب ما به یادگار نیاکان همیشه جاوید است . که عشق می افزاید و راستی می گستراند . جشن سده خجسته با د . ای اهورا مزدا هنگامی که بد اندیش برمن می تازد، جزتو چه کسی مرا نگاهبان است و جز فروغ تو و اندیشه به تو، که انجام آن پاکی وپارسایی است ،مرا یاری وپاسداری خواهد کرد. ( اوستا) . (((( انجمن موبدان تهران ))))) .
|
||||
| < قبل | بعد > |
|---|
